Στρες και Άγχος

Στις 13 Μαρτίου 1996, ο Thomas Hamilton μπήκε στο Δημοτικό Σχολείο της μικρής πόλης Dunblane, Σκωτία, εβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε μια ολόκληρη ομάδα από πεντάχρονα παιδιά.Ο δάσκαλος και 16 ακόμα παιδιά σκοτώθηκαν. 12 παιδιά και 2 εκπαιδευτικοί πυροβολήθηκαν και τραυματίστηκαν. Μόνο ένα παιδί δεν τραυματίστηκε πριν ο Hamilton γυρίσει το όπλο στον εαυτό του.

Σχεδόν κάθε πολίτης του Dunblane είχε επηρεαστεί αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο.Μερικοί δεν μπορούσαν να φάνε, κάποιοι έκλαιγαν συνέχεια,αλλοι δεν μπορούσαν να κλάψουν αλλά ηταν γεμάτοι θυμό.Πολλοί χωρίς οποιαδήποτε άμεση συμμετοχή ένιωθαν βαθειά ντροπή.
Σπάνια είναι τόσο σαφής η διαφορά στα συναισθήματα και στις αντιδράσεις των ανθρώπων μετά από ένα γεγονός.

Το άγχος βιώνεται και εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθ ένα.
Αλλά τι ακριβώς είναι το αγχος? Τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει τις καρδιές μας να χτυπούν άγρια, ή να επιβραδύνουν, όταν ειμαστε αγχωμένοι?

Πώς οι εξωτερικοί στρεσογόνοι παράγοντες εισέρχονται μέσα στο σώμα μας και προκαλούν βιολογικές αντιδράσεις όπως πονοκεφάλους, πόνους στο σώμα, κλπ.και γιατί να μη μπορούμε να ελέγξουμε αυτά τα αποτελέσματα ακόμα και όταν γνωρίζουμε την αιτία τους?

Επειδή η διαδικασία του στρές είναι ελάχιστα κατανοητή ,πολλοί άνθρωποι κατηγορούν τους εαυτούς τους ότι αγχώνονται υπερβολικά σε ορισμένες καταστάσεις ενώ άλλοι κάτω από τις ίδιες συνθήκες ανησυχούν ελάχιστα.

Πρώτα από όλα το στρές δεν είναι <εκεί έξω > στο περιβάλλον μας. 
Οι στρεσογόνοι παράγοντες είναι < εκεί έξω > όμως το άγχος και οι επιπτώσεις του βρίσκονται μέσα στο σώμα μας.
Δεύτερον, ο μόνος τρόπος που δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μπορούν να επηρεάσουν το σώμα μας είναι μέσα από τά σ υ ν α ι σ θ η μ α τα που προκαλούν.

Η σύνδεση μεταξύ των στρεσογόνων παραγόντων <εκεί έξω > και των φυσικών αντιδράσεων μέσα μας είναι τά συναισθήματά μας.
Τρίτον ο λόγος που επηρεαζώμαστε διαφορετικά από τους άλλους όταν ερχώμαστε αντιμέτωποι με την ίδια αγχωτική κατάσταση είναι ότι καθένας από μας κουβαλάει μια διαφορετική συναισθηματική ιστορία μέσα του.Ως παιδιά μάθαμε να αισθανώμαστε π.χ ενθουσιασμό σε κάποια πρόκληση, άλλοι όμως ένιωθαν φόβο. Κάποιους τους επαινούσαν οι γονείς τους για τις προσπάθειές τους, άλλους τους υποτιμούσαν, τους τιμωρούσαν ή τους έδερναν.

Ένα εξωτερικό γεγονός μπορεί να ξυπνήσει την μνήμη παρόμοιων γεγονότων ,μνήμη που εμπεριέχει το δικό της συναίσθημα. Τά συναισθήματα που έχουν προκληθή από προηγούμενα παρόμοια γεγονότα είναι συχνά πιο έντονα από εκείνα που προκαλούνται από τωρινό γεγονός.

Στην πραγματικότητα, όσο πιο έντονα αγχωτικό είναι το τωρινό γεγονός τόσο πιο πιθανό είναι ‘ότι θα ξυπνήσει κάποιο κρυφό συναισθηματικό τραύμα, που κουβαλάμε μέσα μας.Δέν είναι ν΄απορεί λοιπόν κανείς γιατί ανταποκρινώμαστε διαφορετικά.